کد خبر: ۳۶۹۲۲۲۴

تاریخ: ۲۸ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۳:۳۵

درس شهادت حضرت زهرا (س)، دفاع از ولایت و امامت است

گروه معارف - استاد معارف و علوم قرآنی گفت : شهادت حضرت زهرا (س) تاریخ بلندی به اندازه تاریخ ولایت و وصایت بوده و درسی برای دفاع از عدالت و امامت است.

صمد عبدالهی، استاد معارف و علوم قرآنی در گفت و گو با خبرنگار ایکنا از آذربایجان غربی با بیان اینکه کمیت تاریخ اسلام بدون ایام فاطمیه لنگ است، افزود : شهادت حضرت فاطمه (س) یک روز و یک‌ ساعت و چند روز و چند ساعت نیست، بلکه یکی از مهمترین مقاطع حساس تاریخ اسلام است.
وی بیان کرد : شهادت حضرت زهرا (س) تاریخ بلندی به اندازه تاریخ ولایت و وصایت بوده و درسی برای دفاع از ولایت و امامت انسان کامل، دفاع از توحید و نبوت و معاد، دفاع از عدالت و امامت است.
وی اظهار کرد : حضرت فاطمه (س) امام خویش را شناخت و هم با گفتار خویش از او حمایت همه جانبه کرد و هم تا پای جان در مقابل دشمنان امام و ولی خود ایستاد و سرانجام جان خویش را فدا کرد و شهید راه امامت شد.
عبداللهی گفت: از روزی که خلافت امام علی (ع) غصب گردید، مبارزه های فکری فرهنگی و غیر ظاهری در شیوه فعالیت فاطمه (س) قرار گرفت، گاه اعتراض خود را با گریه های هدفمند به گوش همگان میرساند و زمانی با گفتگو از ولایت دفاع می کرد.
این استاد معارف و علوم قرآنی با اشاره به اینکه ایام فاطمیه جمعا 6 روز ، 3 روز در ماه جمادی الاول و 3 روز در ماه جمادی الثانی می باشد، افزود : میان علمای شیعه، دو تاریخ مشهور و مقبول است که یکی هفتاد و پنج روز بعد از رحلت پیامبر (ص) و دیگری نود و پنج روز بعد از رحلت پیامبر (س) است.
وی بیان کرد: با توجه به رحلت رسول خدا (ص) در روز 28 صفر، قول اول هفتاد و پنج روز، یعنی سیزدهم تا پانزدهم جمادی الاول، شهادت حضرت زهرا (س) است که به فاطمیه اول شهرت یافته است، اما بنا به قول دوم نود و پنج روز، شهادت حضرت زهرا (س) روز سوم تا پنجم جمادی الثانی استکه به فاطمیه دوم شهرت یافته است.
وی با بیان اینکه مخفی بودن قبر مطهر حضرت زهرا (س) برای این نیست که علی (ع) جرات نداشت از قبر آشکار او دفاع کند، افزود : مخفی بودن قبر این بانوی بزرگوار بزرگ‌ترین مبارزه منفی تاریخ بشریت را رقم زد تا نشان دهد بانوی اول خانه وحی در حیات و ممات ظاهری اش مدافع ولایت بود و قبر مخفی او نماد دفاع از ولایت است.
عبداللهی گفت : سیره حضرت زهرا (س) مصداق بارز امام شناسی بود، ایشان نه تنها امامت علی (ع) را شناخت و ابراز کرد، بلکه در اوج غصه های خود در سوگ پیامبر اکرم (س)، غم غصب شدن خلافت علی (ع) را نیز در دل داشت.